Kar yağıyordu tüm sessizliği ile.
Ben ve kahvem camın önünde.
Gözüm takıldı karda bıraktığın ayak izlerine.
Fark ettim yokluğunu, işlemiş iliklerime.
Dilsiz dostumdu bana teselli!
Biliyor musun giden sevgili?
Bazen seni anlatırım sayfalara.
Senden bahsederim eski dostlara.
O da teselli etmiyor, hala kanayan yarama!
Gurbet gözlerine olan susamışlığıma.
Zihnimde hapsolmuş, ayak izlerin.
Söylemesi güç ama...
Galiba seni çok özledim.
Şimdi dönsen ne şehr-i viraneye.
Olur muyum sanıyorsun, etrafında pervane.
Ben sensizliğine bile olurken divane.
O yüzden istemem sevgili, dönme geriye.
©valakad
A