Uykusuz geceler yokluyor beni yine,
Senin sevdiğin o şiiri okurum belki de bakarken resmine,
Hatırlar mısın yağmurlu bir İstanbul akşamıydı,
İki avucumu yanağına koyup bakarken gözlerine,
Seni çok sevdiğimi söylemiştim ayrılığın nağmesini fısıldamadan kalbine.
En güzel şiirim sensin biliyor musun iyi ki denk geldim merhaba deyişine,
Aynı şehrin sabahına merhaba diyemesek bile,
Seviyorum seni yine de.
Uyanacaksam eğer birgün evliliğimin hikâyesine,
Sen ol isterim yanımda gelinliğin ile.
Kimisi sevdiğinin ismini yazar şehrin kaldırımlarına,
Ben ise ismini şiir gibi dokudum kalbimin en derinine.
Nereye dönsem hep denk geliyorum o masum güzelliğine,
Bazen uzaklara dalıyor gözlerim hafif bir tebessüm ile,
Bazen de sarhoş halim ile bomboş sokaklarda yürüyorum sana olan özlemimi anlatırcasına gecenin sessizliğine.
Elimde değil hüzün çöküyor üzerime,
İyiyim diyorum sen üzülme diye,
Geri dönüşü olmayan bir bilet ile,
Kalbimin sesini dinleyip uğramak vardı şehrine.
Kimbilir belki birgün denk gelirim yine o güzel gözlerine,
Seni özledim desem o sevdiğin şiirin ile,
İyi ki geldin der miydin peki kabul eder miydin beni.
Yoksa git mi dersin artık sevmiyorum dercesine.
Aşk hüzündür kimisine,
Ya da mutluluk...
Belki de mesafeler unutturmuştur sana beni,
O zaman sensizliğin ertesinde yudumlarım hüznün acı kahvesini.
Sevemezken artık başka birisini.
Bilmiyorum...Beni neyin beklediğini,
Bir romanın son sayfalarını merak etmek gibiydi benimkisi,
Keşke falcının dediği gibi olsaydı,
Üç vakte kadar göreceksin kısmetini,
Mutluluk hiç bırakmayacak seni.
Derdi ya hani....
Keşke sen olsan kahvemin telvesindeki,
Korkuyorum.... Uğradığımda şehrine,
Dinlerim diye ayrılığın nağmesini.
Korkuyorum....
Barış KAPKINER
©by_solist
B