Ne güzel günlerdi o günler duygulandırıyor bazen,
Karşı komşumuzdun sen,
Ve ben ise sevdiğin şiirlerden okurdum her sabah bir günaydın ile gözlerine bakarken.
Ama ertesi gün göremedim seni,
Her sabah sulardın balkonunda ki çiçekleri,
Şarkı söyleyerek severdin hepsini,
Aklıma kötü kötü şeyler gelmekteydi.
Hasta mı....
Yoksa bu şehirden gitmeyi mi tercih etti.
Duydum ki hastalanmışsın sen,
Yüzündeki tebessüm bile solmustu artık balkondaki çiçekler gibi,
Buğulu bakıyordu gözlerin sanki,
Ömrünün son demine gelmiş birisinin yaşama sevincini yitirmesi gibiydi sende ki.
Ertesi gün camide selan verilmekteydi,
Duyduğumda ismini,
Göğsüme hüzün saplanmıştı bir kurşun misali,
Biliyor musun o sevdiğin çiçeklerden getirdim,
Bir de şiirlerimi...
Merak etme her zaman gelirim yanına,
Sulamak için çiçeklerini,
Ve okurum şiirler sana.
Yanımda değilsin ama duyuyorsundur eminim sesimi,
Kusuruma bakma olur mu bazen süzülüveriyor yanağımdan iki damla gözyaşı,
Çünkü özledim seni,
Sesini...
Günaydın deyişini...
Balkona çıktığım zaman öldüğünü bile bile,
Beklerdim yine de.
Belki şarkı söyler ve ilgilenir çiçekleriyle diye,
Sonrasında bir durgunluk çökerdi içime.
Keşke ben de gitsem onun yanına dercesine.
Belki yarın belki birgün kavuşurum seninle,
Son sözüm ise;
Hafif bir tebessüm ile,
"Gitme vakti geldi." olurdu seni düşlercesine,
Denk geldiğimde ömrümün son demine.
Barış KAPKINER
©by_solist
B