Ay'ın şafkı vurmuş yüzüne,
Zifir-i Gece korkutur gönlünü,
Göynü rahat değil ,derinde üzüntü.
Yastığı, yorganı deliyor ruhunu.
Yarası kanıyordu, sînesi acıyordu.
Soğuktu etraf ama işlemiyordu.
Perişandı, uykusuzdu.
Uyumak aklında değildi, ölüyordu.
Özlemeyi ölüme eş tutardı.
Söylese dili kaskatı kesilirdi.
Dağlar kadar ferah olmayı dilerdi.
Çaresiz, çaresiz ağlardı.
©_nur11234_
_