Özlemler Mahşere kaldı
Çocuktuk parmak uçlarında adım attık hayata
Özledik yere sağlam basmayı
Biraz büyüdük emeklerken yürür olduk kaçtık uzaklaştık zannettik parmak uçlarından
Özledik koca adımlarla koşmayı
Koşmayı öğrendik arkamıza bakmadan koşmayı
Durmayı özledik
Yetişebiliriz zannettik koştuklarımıza koştuk koştuk koştukça uzaklaştık
Yakın olabilmeyi özledik
Sıfırdan başladık saymaya yüzü özledik bini özledik
Çarpmayı, bölmeyi özledik
Saydıklarımızın hep aynı değerde olmadığını, 2 tane 2 nin her zaman aynı olmadığını öğrendik
Değer bulmayı özledik
Çiçekli baharlarda koştuk,güneşli yazlarda yürüdük
Kışta kalmayı özledik
Özledik özledik hep elimizde olmayanlara yolculuk yaptık
Anı özledik
Yaşlandık ulaşılmaz ufukların güneşini tattık, sabahında akşamını akşamında sabahını gördük
Özlem duymayı özledik
Emekleyerek başladığımız başlangıcın sonunu gördük, özlemenin varolanları unutturduğunu gördük
Artık özleyecek çokta bir şey kalmadı belkide,belkide tüm özlemler mahşere kaldı
Emrah Akçeşme
E