Özüm

Bir taş olsaydım diyor insan!..
Ya da taşta bir yosun,
Belki de bir damla yağmur,
Ya da yağmurda süzülen yaprak!
Yaprakla uçuşan toprak.
Daha az incinirdi kalbim,
Daha az üzülür!..
Ruhum olmazdı belki!
Elim, kolum, yüzüm:
Gözlerini süzen gözüm.
Bir lokmacık sözüm!
İncinmezdi gözlerim:
Gözlerin gözlerime bakmadığında!
Kanamazdi kalbim:
Kalbinin üstüne yatmayınca!..
Bedenim teslim olmazdı bedenine!..
Salınırdım, rüzgarda süslü bir gelin gibi...
Savrulurdum, kuru bir yaprak olsaydım ordan oraya!
Düşünmezdim!..
Neden, niçin, nasıl diye?
İnsan olmasaydı özüm!
Gözümde ki solgun yüzün...
©nefertiti