Kan ağlıyor gene gözlerim ,
Gidişi ile yok oluyor bedenim
Kimseler sormaz ki
Bende diyeyim özüm gitti
Her bir yere savruldu tanelerim .
Ağaç gölgesinden beter idi sessizlik
hüzünle gizlenmis idi kalbim
zorlu bir geceye gider idi adımlarım
Kara gönül isyana teşfik olurdu
Takdiri Allah'a emanet eder idi
Ruhsuz bir yazar gezinir ortalarda
Kimseye demez , dedirttirmezler de zaten
Hançer yarası idi özümdeki kanın nedeni
Vurdukça vurmuşlardı özüme
Yok olmuştu yapraklarım
Nereye uçmuştu bizim serçeler
kan ağlardı kara bulutlar
öfkeye yenik düşerdi duygularım
kimse bilmez idi kimi özlerim
yarime ayrıyım
kızıma Vurgunum
kopmaz benden bir bağ
alıverirler toz bir hayal
gök kubbe seriliverir yerlere
kulak verilmez sozlere
ağlarlar , gülerler amma
kimse bilmez özüm nerede
has bir ölüm kokusu tütüyor burnumda
polisler hazırda
belki vurgundalar bana
ama bilen kimse yok
sorsalar da desem
beni vurdular
alıp götürseler özüme
tutsam pamuk ellerini
bekler mi beni ?
Geri gelir mi yapraklarım?
Tane tane savrulan göz yaşlarım
sağolsunlar gene bastim bir yaşıma
kara günün habercisidir kargalar
hic gider mi cam önünden serçeler
susmaz dil dökerler
inanmaz bizim hain kargalar
savrulup giderim sahra çöllerine
bir leyla arar dururum kör gözlerle
©ayazhayat
A