Çakallarla dolu pis bir kıyıda durdum.
Her yerim yara izi, boğulan kurdum.
Ellerinden zor aldılar, yalnızlığa vurdum.
Sokakları tenhalaşmış bir şehir,
Terk edilmiş yurdum.
Susup kaldım ansızın esti bir rüzgâr.
Gitmekle kalmak arasındayım,
Kasvetli bu gar.
Ağır ağır yanaşır tren,
Herkeste var bir bekleyiş.
Dilim sürçtü baştan alıyorum.
Sarmadı beni bu gidiş.
Geri dönerim belki daha güçlü şekilde.
Kötülüğü yenmek güçtür mücadele bilmeyene.
Çığ düşmüş şiirlerimin altında yatan önermeler,
Herkese farklı anlam katar biçimdeler.
Tekrar eden düşünceler koca bir boşluk zihnimde.
Çöplüğe döndürülmüş kalbim bu son Eylül'de.
Seni sensiz yaşamak elbette mümkündür.
Dolu dizgin geçen yıllar benden çok geride.
Güçlü yanım acıyor uğradığı zulümden.
Kim ne görüyor ?
Birbirini ardına geçen günümden.
Bir martı kanadında dolaşan hüznümden.
Özür dilerim, en çokta kendi kendimden.
©ikrar
I