Peki ya papatya da bir gün seviyor demekten usanırsa ,
Son bahar da savrulurmu seninle umutlar .
Her rüzgarda sevmiyor diye dökermi yapraklarını .
Kaderlerini soranlar papatyanın derdini ögrenip uslanırmı ,
Yoksa toprağına su verip acısını mı çoğaltır,
Her bahara solmak için hazırlan papatyanın .
Belkide yağmur gizledi , papatyanın göz yaşlarını .
Pek mümkündü hayalleri lakin kışa kibrit oldu sadece bekledikleri,
Beklemedikleri de vardı daha , görecekti..
Her gün aynı düne uyanmanın ardından geldi tüm olgunluklar,
Her mevsim bi öbürünü kovalarken , her hüzün kaynak yapıp geçti güzelliklerin önüne..
Oysaki masum bir dileği vardı ,
Cevap verdikleri , ellerinde solmuş papatyalarla koştu sevdiklerine ,
"Papatyaya sordum da geldim."
Ama papatyanın çağrısına mutluluk cevap vermeyecek kadar kördü ,
Duyamayacak kadar sağır..
Bu yüzden belkide suçladı kendini papatya ,
Her gelene güzel gözükmemeliydi .
Yoksa her gün acabalar için kopartılıp , acı olan aşinayı dinleyecekti..
Seviyor mu ?
Sevmiyor mu ?
"Acabalar" için yarına "umutla uyanmayı" bekleyenleri bekletmeyin...
©sümeyra...
S