Papatya yüzüme gülümsüyor
Anlamış gibi beni acı acı hemde
Yapraklarını okşuyorum saçlarını okşar gibi
Seni anlatıyorum sonra yaprakları aşağıda dinledi beni
Sıkılmadan usanmadan susamadan öylece dinledi
Birbirimize gülümsedik ...
Sanki verilmiş en büyük hediye gibi
Balkondayız rüzgar korkusuyla kandırdı
O içine can çekti bense seni çektim
Gece üstümü örtüyor karanlığıyla
Sıkı sıkı sardı karanlığını üzerime halime acır gibi
Yazda dalga geçiyor benimle kışıma kanmış bir bardak çay demlemiş yağmurlarından
Karşılıklı içmek vardı şimdi o çayı seninle
Olsun papatyam var beni bırakmayan
Beraberiz şu hayatta yalnızlığı anlatıyor bana
Yıllarca bu balkonda bi başına tecrübeleriyle arkamda
Ben onu hiç görmemişim görmezden gelmişim onu
Sadece suyunu verip salmışım bi savaşın ortasına
Öyle dedi biliyormusun çok tanıdık geldi bu hikaye bana
Sen geldin aklıma senin gibi....
Sende sevgini verir gibi yapıp gittin
Olmayan bi savaşın ortasında silahını boşa atan bi askerdim yurdunda
Atılan her mermi boşa geçen yıllarımızı vurdu
Ama ben yaralandım çıkamadım o savaştan
Yıllarca sürecek bir yalnızlığa sürgün ettin beni
Kaderimmiş bir evin balkonunda yalnızlığa uyanmak
Papatyama bakıyorum şimdi yapraklarına dokunuyorum gözlerine dokunur gibi
Sıra onda yapraklarım yerde onu dinliyorum
Her kelimesinde seni anlatıyor her cümlede seni unutuyorum
Yüzüne gülümseyerek....
F