Papatya gibi narin saf temiz duygularım vardı
Umut toprağım, sevgi toprağa can veren su
Köklerim umuda bağlanmış
Sevgi ile büyüyen bir papatya gibiydim.
Biri, birgün sevda adına fal bakmak için
Kopardı dalımdan umut toprağından ayırdı
O zaman anladım beni yaşatan umutmuş
Insan umudu bitince ölürmüş
Benimde tükendi umudum
Papatya gibi etrafa saçıldı kokum
Sararıp soldum kuruyup toprak oldum.
©atabey
A