Beyaz yaprakları, gizemli bir ses,
Aşkı fısıldar rüzgarda, papatya bir nefes.
Güneş ışığında parlar, masum bir gülümseme,
Ama kalbinde saklı, karmaşık bir duygu seli.
Her yaprak bir soru, her damla bir cevap,
Aşk mıdır, nefret mi, sevinç mi, yoksa keder mi?
Bilmezsin ne hissedeceğini, papatya falına bakarken,
Belki de cevabı kendi kalbinde saklıdır o an.
Saf beyazlığı, masumiyeti simgeler,
Ama yaprakları dökülürken, hüzün de gelir peşinden.
Geçmişin hatıraları canlanır, gözlerinin önünde,
Papatya çiçeği, zamanın sessiz tanığıdır her yerde.
Sevgiyi arayan ruhlar, papatya falına bakar,
Belki de cevap, aradıkları şeyin içindedir.
Belki de papatya çiçeği, bir umut ışığıdır,
Karanlıkta yolunu bulanlara, sevgiyi gösteren bir işaret.
Papatya çiçeği, gizemli bir varlıktır,
Hem güzellik hem de hüzün barındırır içinde.
Her yaprak bir sevda, her damla bir duygu,
Papatya çiçeği, kalbimizin aynasıdır, gizemli ve güzel bir çiçektir.
©hasanbey.
H