Papatya yapraklarını koparıp
Seviyor, sevmiyor yapardık.
Sevmiyor çıktığında ise,
Sinirden sapınıda koparıp,
Seviyor çıkartmaya çalışırdık.
Aslında kendimizi avuturduk.
Değdi mi peki?
Teğet bile geçmedi değil mi?
Uğruna herşeyimizi ortaya,
Koyduklarımızın kalbi yoktu.
Kime 'Aradığım kişi bu' desekte,
Doğru insanı hiç bulamadık.
'Gitmem' diyenler gitti.
'Seviyorum' diyenler aldattı.
Bu insanlar yüzünden,
Papatya tanelerini feda ettik.
Ama kimse için değmedi.
Affedin bizi papatyalar!
Artık ömrümün sonuna kadar,
Koruyacağım sizi gücüm yettikçe.
Yüreğimin en güzel bahçeleri,
Artık sizindir bundan sonra.
Papatyaları dalında seveceğim.
Aşkı kalbimde hissedeceğim.
Papatya kalpli insanlar,
Üzülmemeli artık hiçbir zaman.
En önemlisi de kaybedilmemeli
Şu dünyada uç kuruş etmeyecek insanlar yüzünden, az mı papatyalar feda edildi. Buna artık dur demenin vakti geldi de geçiyor bile.
M