Vaktince, her şey vaktince yeşerir,
Muğlak cihanda yönün kayboluverir,
Hemdemlerine yas tutarsın gün gelir,
Belki zamansızca sevdin, kim bilir!
Neşe yok eder, sabırla beklemeyi,
Unutursun güzellikler içinde karar vermeyi,
Bilmezsin canına canan gütmeyi,
Uzaklaşınca gerçeklik, bırakırsın sevmeyi.
Behemehal en önemlisidir canın,
Lakin gözünü boyayanıyla karşılaşırsın,
Geceler boyu ağlar, canını yakarsın,
Perişan olur bu duruma alışırsın.
Son bulunca her şey birden,
Daha ruhsuz oldun sanırken,
Elini tutanın Allah olduğunu bilmezken,
Her şey yalanmış, dersin içinden.
Bir kayıp değil, üzülme,
Bittabi 'imtihan' de her şeye,
Koca bir kazançtır tecrübe,
Aynı hatalarını sakın tekrar etme!
Ve bu diyarda bilirsin;
Kendinle çelişerek kaybedersin,
Unutma, payidar değilsin,
Burada bir kere yolculuk edersin!
u.printer
U