Toprak altında gizli, karanlıkta bir hüzün,
Patatesin derinliklerinde bekler gözyaşı sızan toprak.
Kökleriyle sarılı, sessizce çığlık atan bir özlem,
Gökyüzüne uzanan yeşil elleriyle tutunur umuda.
Gecenin karanlığında, soğuk bir rüzgar eser,
Toprak kokusuyla karışmış, melankoliye bürünmüş.
Patateslerin arasında kaybolan gözyaşları,
Islanmış toprakla buluşur, yaşamın özüne dönüşür.
Yıldızlar ürkek, gökyüzünden bakar aşağıya,
Toprak altında patateslerin masum çığlığına.
Karanlıkta kaybolmuş, yitik bir umut ışığı,
Toprağın altında bekler, belki bir gün doğacak güneşe.
Ve patatesler, sessiz sedasız anlatır hikayelerini,
Toprakla dans eder, ölüme meydan okur gibidir.
Karanlık bir şiir, patatesin derinliklerinde gizli,
Umutsuzluğun içinde yeşerir, toprakla buluşur yürek.
(patatesler için böyle bir şiir yazmak aklıma nasıl geldi inanın bilmiyorum 😅)
©patatesss
P