Küçümseyen sendin beni,
Sevgimi,hayatımı,düşlerimi,
Şimdi bana mı itham ediyorsun bununla?
Seni nasıl yüceltmiştim içimde,
Sen biliyor musun bunu?
Bilmiyorsun,neden konuşuyorsun,
Bunun hakkında.
Yalnızım diye güçsüz mü sandın beni,
Bir zamanlar o boş kalabalıklardaydım ben de,
Ne kattı bana bunlar hiçbirşey.
Ve sen kendime en yakın hissetiğim sendin,
Neden anlamadın bendeki yerini.
Niye suçladın sürekli.
Benim gibi sussaydın kırmamak için.
Önce dedim o sözlerini açıkla bana,
Açıklayacaktın konu bitecekti.
O sözler çok ağır anlıyor musun?
Kaldıramıyorum artık.
Sonsuz sabır diye birşey yok,
Tanrı bile yakıyor belli bir müddetten sonra.
Sözlerin asıl mesele bunlar,
Çıkamıyorum bu enkazdan.
Haliyle iyilikten çok kötülüğü görüyorum,
İyi şeylerin siliniyor hafızamdan.
Yine kendinin celladı yine sensin.
Geri dönüşü yok o sözlerin,
Söylemeyecektin.
Hele ki seni seven birine.
Sorduğum sorulara cevap bile vermiyorsun,
Demek ki sevmiyorsun.
O değil de mektupları bile kendi adınla gönderemiyorsun!
Ama öyle bir Edebiyat yapıyorsun ki sözde Ahmet Arid özde ise suçlayıcı kırıcı kelimeler.
Beni yazmamaya iten sendin,
Hakkımda konuşmamamı emrederek,
Biz bittik,kaçıyorum diyerek!
Sorumlusu yine sensin herşeyin
Ben baş belası oldum,
İnan o ilk zamanlar da sen bihaberken bir kere sitem ettim mi sevmedin diye söyle gerçekleri.
İçim çok dolu ve sürekli söylediğin kötü sözlerle kaplı.
İşte bu diyorum o sözlerin ne garip ki hala devam ediyor hala devam ediyor.
İlk sözlerini affettim ama devam ettikçe çileden çıkarıyorsun.
Çok doluyum sana ve boşaltacak bir sen yok içimi,
Oraya buraya yazsam paklamaz beni anlıyor musun?
İçimdeki öfkenin kaynağı da sensin,
Sevmeseydin ama o sözleri söylemeseydin canım bu kadar yanmazdı.
Anılıyor musun diyorum saklanma benden,
Zoruma gidiyor seni sensiz severken tam da bahardayken beni kışla sevdiğim senin tanoştırman.
Hayal kırıklıkları kol geziyor ruhumda,
Dayanamıyorum ölmek istiyorum,
O kadar dertle boğuşuyorum ki çözülmüyor,
Belki sıcacık bir ruha ihtiyacım vardı destek olacak ve bu günleri atlattıracak beni anlayacak senin gibi orada burada eleştirip te küçümsemeyecek,hor görmeyecek.
İşte kendimi avutuyorum her gün sil baştan,
Ama bir de senin iğnelemelerinle karşılaşıyorum.
Haksız olan sensin,
Yalancı diyemezsin,
Duygusuz diyemezsin.
Hassas noktalarıma değemezsin.
Ne kibri kaldı bende artık eski ben değilim bir harabeyim artık anladın mı?
O eski aşklar ilgiler hepsi tarih oldu,herşeyden geçtim bittim.
Yoruldum artık ikilemlerinden,
Gel deyip te kovmalarından,
Net ol canımı yakma artık.
Senin kadar beni kimse böyle sözlerle itham etmedi,
Seni kötü hatırlayacağım çünlü iyiliğini kendin yok ettin.
Bunları da boşa yazdım,
Yine kaçacaksın,saklanacaksın
Ve de suçlayacaksın,
Ama artık ne dersen ne düşünürsen düşün,
Beni Tanrı bilir sen bilmesen de olur.
©kendineait
K