Bir Pazar sabahı,
Kuş sütü eksik bir kahvaltı sofrası.
Gün doğumunda demlenmiş çay tavşan kanı,
Babanın elinde gazetesi, çözüyor bulmacasını.
Huzur var, saniyeler bile değerli...
Çünkü bu anlar öylesine önemli ki.
Yırtıldıkça takvim sayfaları,
Geriye kalır kimsesiz bir Pazar sofrası.
Bir gün geldiğinde,
Mumla arar insan bu zamanları.
Babanın çözdüğü son bulmacasını saklar;
En sevdiği kalemini, sol cebinde taşır.
Bir gün geldiğinde
İnce belli çay bardakları oylesine güzel görünür ki ilk defa;
Annem çok severdi der insan, der ama...
Ama kime der?
©safderunby
S