Çocuktum ozamanlar
yağmur yağardı
gecerdim pencerinin karşısına otururdum
yağmuru izlerdim
hayal kurardım
ve sonra büyüdüm
ben büyüdüm
ben değiştim
ama ne pencerem
nede hayalim değişmedi
birgün farkına vardım
yaşarken kalbim burkulmuş
hayallerim burkulmuş
herşey değişmiş herşey hayal kırıklığı
ama tek değişmeyen tek kırılmayan küçüklüğümu ve gençliğimi bilen pencerem aynıydı
farkına vardım
meğerse pencerem baktığım yerleri değil
hayatımdaki burukluğu gosteriyormus
©yas47
Y