Öyle tuhaf ki hayatın gördüğüm tarafı
benim pencerem denizi görmüyor
yüreğimden geçeni arıyorum
onunla bakıyorum...
bir yolcu geçse önümden durduruyorum
soruyorum gördüğünü, yaşadığını
gizliyor düşüncelerini
sır gibi olmayan, seni kapının önüne koyan...
işim var dersen anlarım diyor
gerçekleri kimse duymak istemiyor...
oysa kimse kimseye güvenmezken
güvenin boşa çıkması çıkardır
bencilliktir aslında
oysa güven kendime duyduğumdur
pencerem boş olsa da...
©seyyah_ruh
S