Sessizce otur şehrin zirvesine, izle.
Mutlu görün, acılarını karanlığa gizle.
Bırak yağsın kar, sen karala.
Açamasan da sır perdesini, arala.
Gururundan geçme, kimsesiz ağla ama,
Umudunu da kesme, geceyi sabaha bağla.
Kim bilir?
Gün ile doğar belki umut, belki muamma.
©valakad
A