hayatın boşluğuna bıraktığımız hayaller
uğraşıp didinmeden gelmez avuç içimize
doluyor şuurumuz, kandiller yakıyor gece karanlığı zihnimize.
uçurum diplerinde açılıyor kanatlarımız,
neyleyeyim.
uzanıp kaderimi tutsam,
parmak uçlarımda her insanın çaresizliği doğar,
görmeyeyim.
bu bir inat,
adete insanlığın yaşama iç güdüsüne köklenmiş.
bir yerdeyim,
bir gökdeyim.
ne vakit orman olsam,
yapraklar titrek,
bir ceylana ürkmekteyim.
konuyoruz, göçüyoruz.
kimsenin kalbinde sadece aşkla oturamamanın
üzüntüsü yaşanıyorsa ruhumuzda,
olgunluğumuz ilham oluyor,
perilere.
©hayyam07
H