Yaşam denilen sussuz bir çöl misali
Her şeyin anlamsızlığının içimize zehrini atarken
Panzehirini dünyanın yalanında aradık
Oysa kandık dünya denilen cehennem çukuru
Doymadık pembe rüyanın azap yüklü sevgisine
Başkasının ölümünü kader deyip boşverirken
Ölümün kucağına çocuk saflığı gibi
Adım adım gülerek atılıyorduk
Ölüm karanlığın dipsizliğini oysa unutmuştuk çoktan
İşte anlarız hayatın rüyadan ibaret olduğuna
Bizler ise oyalanan birer kurmaca kahramanlarından ibaret olduğumuzu
Mezar denilen çukur bizi sarmaladığı anda
Rüyanın perdeleri artık sonsuza dek kapandığını umutsuz gözlerle seyrederiz
Sairin dediği gibi dünyaya ne kadar da kıymet
verdik ekip biçip gidecektik oysa
©cihannnn
C