Parklarda sabahlar.Banklarda yatar da,
Kaçardı etrafa,ona çatı sorduğunda..
Saydı belki yıldızları birer basamak,
Ay'a giden şu yolda var tabii güneşe yanmak.
Her gün şakağından vurdu bir umudu,
Üşürsen,yakarsın..Tek bildiği buydu..
Aydınlık karanlıkta gizli.!Dedi.Delirdi,
İçindeki karanlık göğsünü delebilirdi..
On beş'inde yürüdü o,üstünde yırtık yelek,
Altmış yedi gün saydı,otuz üç de gece..
Sırtında koca bir şehir,içinde binlerce ceset..
Çöktü bir karanlık,boğulup öldü melek.
Yok tanımı,her bir anlamı,
Yok ritmi,makamı..
Zihni ona sahne kurar,
O oynar ziyanı..
©vargibiyok
V