Poemia'da şairlerin bir araya gelmesinin hissiyatı bile insana yetiyor; çünkü kalplere bıraktıkları izler var, uzaktan uzağa olsalar da. Bu, insana ayrı bir huzur ve sevinç veriyor. Şiirlerini okumak ise tarifsiz bir mutluluk ve huzur kaynağı.
Şairlerin şiirleri olmadan, insan; dalsız bir ağaç, yapraksız bir çiçek gibidir, ömrün sonbaharına veda edişi gibi. İnsan gönlüne hüzün çöker ve bir boşluk hissi sarar.
Şiir demek, çorak topraklarda kızgın güneşin altında bir ağacın dal dal yaprakları altında gölgelenmek gibidir. Şiir okumak ve onunla bir bütün olmak, bir yürek yangınına su serpip ruhu serinletmektir.
Şairlerin sözcükleri kalpte bir melodi gibi, her dizede bir umut, her mısrada bir nefes. İnsanın yüreğinde açan çiçekler, şiirlerin göğsünde yeşerir ve özlemle büyür.
Poemia şairleri, şiirleriyle kalpten kalbe köprü kuran ve gönlümüzdeki boşluğu sevgiyle doldurandır. İnsan, şiirlerle yaşam bulur ve her okuyan, ruhunda bir huzur taşır.
©hasanbey.
H