..........

Alıştığını sanıp kaybolduğun yerdesin
Sıcak bir çayın içinde eriyip gidiyor cümlelerin şeker misali
Titrek ellerinle bir şeyler karalar gibisin
Kahvaltı tabağın olmayan satırların sınağı olmuşken
Kulakların pusuya yatmış son sesleri beynine ateşlerken
Kalbinin çığlıkları arasında vuruldu yüreğin
Hiç duyulmayanı varmış gibi anlatırsın
Seni dinleyenler görmüş gibi inanır masalına
Öyle teselli edersin kendini öyle kandırırsın
Cam kenarına geçip gözlerine bir yalanı sahnelersin
Kapıdan ellerinde çiçeklerle geleceği günün oyunudur bu
Döner dururda bir türlü seyirciyle buluşmaz bu sahne
Kırılgan bir tavırla kendine dönersin
Can havliyle herşeyi dağıtır yıkarsın
Sonra durulur alışmaya başlarsın herşeye
Dünyaya hayata insanlara kendine
Yaşamaya çalışırken öğrenirsin unutmayı
Unutmak değilde aslında unutmuş gibi yapmayı öğrenirsin
Çaresizce....
Sonra bir döngü gibi herşey başa sarar
Güzel bir sabahta kahvaltı sofrasında
Çayın sıcaklığında cümlelerini eritirken
Kahvaltı tabağına satırlarını sığınağına teslim edersin
Bir umut cam kenarında gelmesini beklerken.....
©pelşin