. . .

Gözlerimin buğusuyla yaşıyorum
Üç günlük dünyada yıllardır cefakârca
Güneşin batışı gibi batıyor gençliğim
Dağların ardından usul usul acele etmeden
Gecenin zifiri soğuğu işliyor şu narin bedenime
Merdivenlerden iner gibi en dibe vuruyor umutlarım
Kirpiğim kapanmaz oldu gözümün üstüne
Yaşlarım dökülüverdi birden ömrümün tahtına
Dostlarım arayıp sormadı düştüğüm için
Kötülükler gördüm hep iyilik bildiğim için
İsyankâr değilim elbet alıştım da zorluğa
Sırtımda ki yaralar dönüştüler birer morluğu...
©rtakyasan