........

Dünyanın bütün endişeleri hüznünde saklıydı
Aklıyla kalbini sustururdu gözyaşlarını silerken
Suskun, sessiz, kırgın en çokta dargındı
Giden değilde bitmeyendi sebebi
Dökük kelimelerini özenli bir şekilde toplar, gönlünün en ucra köşesinde sergilerdi
Görmediğimi sanırdı bilmediğimi, duymadığımı
Bu yüzden o kadar rahat olurdu ki içi yastığa başını koyduğunda bir kez daha şükrederdi
İçindeki acıyı saklayabildiği için
Ama yüzündeki çizgiler, saçlarında ki beyazlar, kalbindeki sessizliğinin ihaneti sarıyordu dört bir yanımı
Çoktan duvarlarını aşmıştım da bir adım öteye gitmeye cesaretim yoktu
Parmaklarında ki sitemi duymamak sağır olmaktan başka ne olabilirdi ki
Ama hiç bir zaman konuşmadım anlatmadım
Oda hiçbir zaman konuşturmadı anlattırmadı
Kendi yangınında küllendi, ben küllerinden yüreğini çizdim
Uykusunda bitirdi bütün masalı, ben kalbinden başlayıp onun masalını yazdım
Otobüs duraklarında unuttu geriye kalan umutlarını, ben kaldırım taşının soğukluğundan çaldım yeşertmek için
Gözlerimin içine tükenmiş sözcükleriyle baktı, ben tükenmez kalemle yazdım cümlelerimi
Sonundada aynı göğün altında iki kırık kalp oturuyor karşı karşıya
İki kırık kalp bir tane hayat etmiyormuş acıta acıta anlattık birbirimize sessizce...
©fearlesss