.....

Sayfalarca seni silmekten ben yoruldum
Ama kader yazmaktan yorulmadı
Hep burdaydın ama sanki hiç yoktun
Gözlerin bulutlanırdı ama ıslanan ben olurdum
Bir omuz arayan başın otobüs camlarını mesken edinirdi her seferinde
Yüzünde ki sonbahar böyle yansırdı ancak
Gözlerime. ...
Kirpiklerinden asılırdım her defasında
Ne zaman tutunmaya çalışsam
Damla damla atardın uçurumlarından
Bir kere düşünce can aldırmazmış derler
Taki dizleri kanayana kadar
Bin defa düştüm bin defa kırıldım
Sen hiçbir yaramda farketmedin ne yazık ki
Sızlayan bendim sızlatan sen
Ateşlerde yanan bendim yakan sen
Ama ömrümüzden çalan zamandı
Bir seyir yalnızlığı benimkisi
Gözlerinden girip yüreğine dokunmak belki
Bir insan parmak uçlarına kadar üşürmü sahiden
Güneşin vurmadığı bir iklimdi senin dünyan
Belkide yapraklarına kırgındır yada dallarına köklerine mesela
Bundandır kışlarının vicdansızlığı baharlarına
Beni farketmeyişin bundandır
Seni en iyi anlayan benim aslında
Yaralarını saran umutla bekleyen
Ama en çokta yalnızlığında gölge kadar değersiz olan
Rüzgarın yelkenime vurup limanına götürmesini bekliyorum
Kocaman dünyanın o küçücük otobüs durağında seni bekliyorum
Beni farketmen umuduyla. ....