...

Dalgın yine bakışların.
Kayıp mı oldun yine kendinde.
Hadi söyle yine neden pişmansın.
Yaptığın bir şey mi yapmadığın mı.
Sanırım iki türlü de pişman olacaktın.
Bazen tuhaftır zafere çıkmaz yol.
Daha az kaybetmek zaferdir belki de
Bir şeyleri umut etmekten vazgeç.
Tanrının en güzel afyonu umut.
Ama ben temiz kalmaya çalışıyorum.
Küçükken hep birlikte olmak isterdin değil mi.
Dostlarının seni geri planda bırakması.
Ailenin sevgi değneğinin nefret ucuyla dokunması.
Şimdi kaçtığın yalnızlığa bağımlı oldun değil mi.
Mahrem alanın fazlasıyla yükselmiş.
Görebildiğin herkes irite ediyor seni.
O gün çıkmıyor aklından değil mi.
Her gün uyurken o gün ölmeliydim diyorsun
Her gün uyandığında o gün ölmeli.
Çünkü özlüyorsun o masum halini.
O günden sonra tanrıya savaş açtı ruhun.
Şeytanla seviştin her gece.
Günahkarlık ruhunu sardı.
Ama sen masum kalmayı arzu ederdin.
O gün iyi biri olarak ölmeyi.
Küfrediyorsun kendine ve kadere.
Tanrı gözünde en muhteşem dram yazarı.
Şayet en kalpsiz insan bile bir parça güzellik katardı kaderine.
Kızma kendine sen olacaklardan kaçtın.
Ölüm çıkışındı bırak o kapıyı kapatanlar.
Niye böyle olduğunun bedelini düşünsün.
Çok sevmemeli insan birbirini.
Dönüp baktığım zaman çok güzel görüyorum.
Kalbinde olanların eseri bu kaderin.
Onlar olmasaydı şayet biterdi kederin.
Unutma umut en büyük afyondur.
Gücün kadar varsın göründüğün kadar.
Sen yapabiliyorken sadece sen.
Dualarını duymasın tanrı kaç yazar.
©mageenkon