...

sustugumun farkına varıyorum ...
sessizliğin evrenselliğin
ve sustugumda duyuyorum
içimdeki çığlıkların sesini
çırpınan ruhlar tiyatrosunun
seyircisi olmak ürkücülüğünü yaşıyorum
gününde doğru yol almaya çalışıyorum
oysaki güneş her sevinç ve her acının üzerine
doğma mecbureyitinin duraginligina ne kadar da alışmış...
her dogmam bir batis degilmi
her batmam...
bir sonraki doğuma işaret değil mi
hayat ne kadarda kısa diye
alem duymaz mıydı insan
gözlerinin içi dolarken
ya şimdi ...
zaman niye geçmiyor kaygısına iten bizi
neydi...
sesizligide tükettik nerede olduğumuzu
bilmeden...
kaç umut can çekişti kollarımız da
ölü bir umut acısını bir ümitten daha iyidir
oysa ...
kaç istasyon geçti. bindiğimiz haberimiz
olmadan ....
ve kaç kez istemediğimiz yerden geri
dönemedik
©fdnmeryem