..

karanlık büyük bir şehirdi bizimkisi..
ezbere bilinen yollar engellerle dolu..
kendini ışıtamayan lambalar sarmış..
kodesinin camında bir mahkum kolu..
bir nefes daha çekerken sigarasından..
sanki üzerine devirdiler bütün karakolu..
bedbaht bir halde öylesi bir bakışı vardı..
halbuki bilmezdi yönden gayri sağı solu..
ama neylersin hayat bu ona da öğretti..
ne ileri gider gayri ne geri döner yolu..
herkes insandı fazlasıyla değerliydi..
eziyet eden kulu eziyet gören kulu..
bütün işlerin özünü Rabbim bilirdi..
yaradan da o'ydu, alan da o'ydu..
not: dinlediğim bir hikayeden hareketle yazdığım bir şiirdir.. siyasi ya da başka bir amaç barındırmamaktadır..