....

Gecelerin şafağa sökmesine yakın
Hicab duyuyorum sökmediğim ve sökemediğimden
Her bir an boğuyor akın akın
Hançerleri elinde duygum ve aklım
Baştan yenik meydan muharebesinde
Oysa benim zaten o savaş
Her iki tarafta saf tutan
Mekanı da benim bu savaşın, zamanı da
Kendimi kendime kırdırıyıyor, bu hain
Sanki aynı ırkın mücadelesi gibi
Sanki aynı inancın düşman olması gibi
Akıl akıldan üstün
Akıl gönülden de mi üstün ?
Nasıl oluyor bastırabiliyor, duygularımı büsbütün.
Kendine bakmıyor mu ?
Kendi zaten yorgun.
Yoksa derdi ne bu saatte
Emirler yağdırıyor yaz yaz diye.
Yazarken yine kendinden bahsettiriyorda
Unutturduğu duyguları hatırlatmıyor bile
Uzun lafı sevmem pek,
Ama uzun uzun yazmayıda durduramıyorum
Tıpkı zamanı durduramadığım
Tıpkı zamanı, olanları geri alamadığım gibi.
Çok garip bir duygu değil mi?
Aynı anda hem muhtaç olup,
Ulaşamamak gibi değil ama
Ulaşmaktan soğuyup, ama soğudukça yanmak.
Eskiden de yazardım kararlardım bişeyler
Ama bu sefer başka
Şimdi yazıyorum ama ruhu yok sanki
Ruhu bedenden ayrı bir şiir bedeni
Uzaktan izliyor ruh kelimeleri
Ruhun yukardan olup biteni izlemesi gibi.
Aynı benim sanki
Bedeni taşıyorum her an, dakika
Yanındayken ne kadar taşımıyorduysam
Şimdi o kadar taşıyorum.
Ve o kadar ağır geliyor
Yanındayken ruh ne kadar diriyse
Şimdi o kadar ölü sanki.
Velhasıl kelam ;
Bu savaşın sonucu şöyle geçsin tarih kitaplarına
Ruh sever beden ve duygularıyla
Ruh öyle bir sever ki esir eder aklı
Tam o dakika akıl kurtuluverir esaretten
Tutuşurlar savaşa
Akıl akıldan üstündür
Akıl ruhtanda üstündür
Bu yüzden önce duygular silah bırakır
Teslim olur akla
Sonra Akıl bedeni kendi safhına katar.
Sonra ruhun canını uzun bir zamada fakat bir anda alır.
Sanki bir ölüm meleği edasıyla
Geriye çorak o toprak kalır.
Bedeniyle bi başına
Ruhsuz bi başına.