....

Kırgın değilim sanırım....
Alışmaya çalışıyorum yalnızlığa
Ara sıra bardakla çanakla konuşur oldum
Delirdim gözüyle bakıyor herkes
Şimdi burda olsan yağmur sarardı saçlarını
Gözyaşlarımı saklıyorum damlalar arasında
Bir cam kenarı yakaladım otobüslerde
Hep oralarda taş kesiliyor başım
Cama yansıyan yüzün avutuyor her seferinde
Gidişin değilde geride bırakılmışlık acıtıyor kalbimi
En çok o yakıyor canımı en çok o kanatıyor
Sisli bir istanbul sabahı ve yollardayım yine
Belki bir gün bulurum seni aynı yerde
Aynı caddede belki de aynı yağmurda
Belkide unuturum herşeyi seni bizi
Kırgın değilim sanırım
Sadece biraz yalnız biraz hüzünlü biraz sen çokça biz
Hepsi bu....