Gündüzü geceye bağlar,
Aşıkların yorgun tevazuları.
Ki sevmek derin bi' ihtirassa,
Insanlar unuturlar,
Korkuların varlığını.
Çünkü kök salan iki bedende,
Tek tutku aşktır.
Riyakâr olsa da ayrılık,
Sonunda sevgi kazanır.
Silinir tüm kötülük fakat,
Gece yarısı uyanır.
Çünkü sömürür aşığı,
Aldatmanın feryâdı.
Ve insanlar söz ederse umuttan,
Konuşur biçârenin bitap dudakları.
Bi evliya bile susturamaz,
Kütün dile yapışmış acıları.
Varır yok olursa dudak ve hengâmeler,
Gözler iletirler,
Kara sevdayı.
Sonunda yitirilir ise gözler ve görünenler,
Geride bırakırlar burâ anıları.
Anıları yoklar hisler,
Her dâim var ederler.
...
Zaten insan kör de değildir sağır da,
Eşkiya da değildir soylu da,
İnsan görmez göz ile,
İşitmez kulakla.
Asıl alınırsa hisleri,
O zaman yok olur,
Durur yorgun dünya...
©sevim_len
S