İnsan işte bir yerde bulursa saflığı,
Dağıtmaya yettiğini bilir karanlığı,
Yeri gelir onu anlayan bir kalbi bulunca,
Zamanla artık bırakır insanlara da hayata da,
Kendini ve kalbini anlatmayı,
Çünkü hisseder o kalbin onu,
Hem hissedip hem anladığını...
O mutluluğu ve huzuru bulunca sonra,
Gökyüzüne tek tek göndermeye başlar,
Kendisinin eksik yanlarını tamamlayan avuç dolusu dualarını...
©yagmurum_
M