Herkesin işine geldiği kadar varmışım.
Ötesi kimsede yokmuşum .
Istiyeni güneş gibi işitmişim da ,
Bir kendime kara bulutmusum .
Gündüzleri hayatla ,
Geceleri kendi yanlizligimla bogulmusum.
Sırtını dönmüş yanimda var bildiklerim ,
Huznume sarılıp uyumuşum .
Dilime sağır olanlardan ,
Yüreğime ağır gelenlerden yorulmuşum .
Adına dünya demiş sabretmişim .
Bir parça huzur isterken şu hayatta ,
Bin parçaya bölünüp içinde kaybolmuşum...
©_dilan
_