....

Umut yoktu ki zaten
Sana en yakın olduğum an
Bileklerimden akan kan
Sen olmuş içim, sen.
Korkma acımadı canım
Yanımda sen vardın, nefesimde sen
Evet yine içtimiştim
Bilirsin duygusalım anlatamam kendimi
İçtim evet.
Duyamıyorsun dimi sesimi?
Ölüm bir papatya bahçesi.
Tüm kapıları sen sanki
En sevdiğin ya hani?
Senden sonra ezberledim papatya kokusunu
Toprağı dövercesine yaşam verdim yüzlercesine
Sahi görmüyordun beni.
Vakit kuşluk değil nerden çıktın şimdi.
Annem gibi kucakladım yokluğunu
Gözlerimin önünde yok oluşunu
Savaşa giden körpe bir çocuk gibi
Ölmeyi öğrendim önce daha yaşamadan seni.