......

Zamanın en büyük katiliydi belki de sevdası
Gün geçtikçe katiline bağlanır mı insan
Her anın yangınıyla yanarken ben
Sabahların rüzgarı sarardı içini onun
Soğuk soğuk ......
Gözlerindeki ben yoktu artık
Belki de hiç yoktum silik bir hayaldim onda
Bir köşede yarım bırakılmış yitik bir şiirdim kimbilir
Omuzları yerine yalnızlığa dokunuyor gözyaşlarım
O ise yağmurda saklanmış damlalardan bi haber
Yılların ahı çıkarcasına batıyor her seferinde sustuklarım
Ses etmiyorum yine de kanatışlarına
Kalbindeki bitişlere son olmak kadar saçmalamış bir aşkın
En kötü figüranını oynadım bu sahnede
O ise oyunun en karanlık yanından uzak tozlarına hayran kaldı
Geminin son limanına demirlemiş ölmeyi bekler bu sevgi kalbimde
Yağmurlarına susasam damlar mı son kez gözlerime. .....