Bir yerde okumuştum.
"Eğer Tanrı'yı güldürmek istiyorsan, O'na planlarından bahset " diyordu.
Şu soğuk gecede evimin balkonuna çıktım.
Zifiri karanlık gökyüzüne baktım.
Ve uykusuz ayazla birlikte ayağa kalktım.
O'na planlarımdan bahsettim .
Ve yanıldım.
Beni tebessümle ve bütün ciddiyetiyle dinliyordu...
Beni tıpkı benim dinlediğim gibi dinliyordu.
Bütün arkadaşlıklarımdan ve süslü yaşantılardan uzak...
Çırılçıplak,sade ve çıkarsızca.
Benden umudunu kesmeden .
Cahilce dinliyordu.
Beni tıpkı benim gibi dinliyordu.
Buraya kadar her şey O'nun kadar kusursuz.
Ve anladım ve yanıldım.
Tanrı gökyüzünde bulutların üstündeydi.
Bulutlar her inanan için bir umut.
Bulutların üstüne çıkmayanlar umutludur.
Peki ya çıkanlar ?
Onlar yeni umut arayanlardır.
Peki ya umudu kaybedenler.
Onlar yalnızca siyah görürler.
Cehaletten daha büyük bir bilgelik yoktur.
Fakat umudunu yitirenler bunu unutur.
Peki ya Tanrı.
Tanrı buluttur.
Bu kadar.
©mey
M