Masalsı yine karabulutlar.
Göğü kandırıyorlar, rahmet görünümüne bürünmüşler
Ben, zamanın kavgasında, gölgesine sığınan adam
Sen, hangi kuşun dökülen tüylerine saklanıp kayboldun evrenden!
Puslu iç yankılarımda boğuluyorum epeydir
Neredeydin neredeydik kimdik neydik?
Herşey ikilem üçlem hatta hiçlem olmuş
O kadar karışmışız.
Elimiz dizimiz içimiz karanlık
Nasıl geri döneceğiz birbirimizden veya mümkünse birbirimize?
Ve bu kargaşada
Karanlık bir yol seçmişiz biz
Hiçliğin diğer ucu da hiçlik!
Bunu bilmiyormuşuz gibi her attığımız adımda
Bir hiçlik daha eklemişiz hiçliğimize...
Bu duyduğumuz sesler diyorum!
Onların bize yol göstereceği yok.
Bırakalım da karanlıkta yürümeye devam edelim
Bu karanlık aydınlıktan daha iyidir belki
Bırakalım da neredeydik kimdik
Hepsi uçup gitsin rüzgarlarla...
Yoksa bu rüzgarlar uçuracak bizi
Hiçliğe...
Ve yine hiçliğe...
M