Ravda

Biz hiç sevilmedik Ravda
Adına şiir yazılan kadınlar olmadık hiç
Kimse çiçeklerle gelmedi mesela
Saat on ikide bal kabağına dönmedi arabamız
Hep bu sessiz sokaklarda ağladık biz
Ağlayınca gözyaşlarımız ipek mendillerle silinmedi Ravda
Kimsenin umrunda olmadık biz
Kimsenin o hiç vazgeçemeyeceği değildik.
Saçları uzun, cicili bicili elbiseler giyen kadınlar da olmadık
Hep kısa kesilmiş saçlar, birilerinin eskileri üzerimizde...
Yeni bir şeyimiz olmadı hiç
Ama eskimedi sevgimiz Ravda
Hayat hiç eskitmedi sevgimizi
Ruhumuz olmayacak aşklara gebe kaldı çoğu zaman
O hiç doğmayacak çocuklara ninniler söyledik, isimler verdik onlara
En saf aşkları bile içimizde yaşadık Ravda
Kimsenin haberi olmadan sessiz sedasız
Pamuklara sardığımız adamları
Ellerimizle başkasına yâr ettik
Kaybetme korkumuzdan kaybettik
Soğuk ve kirli sokakların çocukları sevilmez Ravda
Biz daha en başından kaybettik bu savaşı
Her şeye küfür eden gülümsemelerimiz oldu bizim
Elimizde rakıyla Müslüm Baba'ya eşlik eden dillerimiz
Rakı içen kadın çaresizdir
Omzunda ağlayamadığı adamı
Rakı masasında unutmaya çalışır Ravda
Ve ben Tanrının bile unuttuğu kadınım
Bu yüzden
Sevmezsen anlarım
Tutmak istemezsen kirli ellerimden mesela
Söyle n'olur
Git de, kal de, gel de
Ama bir şey söyle Ravda
Susma
Susarsan kaybederim
Kaybetmek istemiyorum
Seni seviyorum Ravda
...
©piray3