Bir şairin zihnini çizmek istiyordu
Ressam!
Mısraları nakış nakış tüm çıplaklığıyla sergilemeydi şair.
Zihnini;
Ressamın boş tablosuna!
Boş olan ne varsa dolmalıydı,
giderilmeliydi bilinç altındaki soru işaretleri?
Su gibi akmalıydı bilinç altı düşünceleri?
Soyundurdu kafiyelerini şair!
Çıplak bıraktı cümlelerini!
Dizelerini dizginlemiş bir
Kara kalem çizimi istedi
Ressamdan;
Kara yazgıyı ancak kara kalem çizebilirdi.
Rengli dünyası yoktu şairin?
Buyüzdende toz pembe olsun istedi
Hayâli şiirinin hayâli resmini.
Ressam hâla çizecek bir resim düşünememişti kalemi elinde titriyordu adetâ.
Şair acıyı hüzünle beraberinde çizmesini istedi.
Ressam; bu imkansız ikisi aynı anda olmaz diye söylendi.
Bende bundan bahsediyorum
dedi şair.
Zihninde acı,
yüreğinde hüzün,
yazgısı kara.
hayali toz pembe olan bir şairin zihnini sen o boş tabloya çizemessin.
Zihnin özgür iradesi vardır;
İçinde ne olduğunu sen çizerek bilemessin.
✍Şahin eroğlu
Ş