Kalemim kayığım, hüznüm yelken..
Sürüklendikçe sürükleniyorum yeni sonbaharlara..
Siz ki ey yorgun kadın!
Öyle mahmur bakmayın martılara..
Hangi rüzgar savurdu hayallerinizi?
Hangi yağmur bu gözlerinize yağan?
Hani mutluluklarınız sizin?
Yok mu hiç yanınıza kalan?
Kim yalnız bıraktı sizi çetin kışlarda?
Hangi kar sizi böylesine hıçkırmaklı titreten?
Hangi soğuklar üşüttü bu denli yüreğinizi?
Hani geçmişiniz ,hani geleceğiniz?
Neredeler?
Böylesi yalnız olmamalı insan..
Böylesi çaresiz kalmamalı..
Böylesi direnmemeli insan ağlamaya..
Bir kez olsun hıçkırmıyorsunuz..
Sonbahara hüznü siz öğretiyorsunuz..
Bahara çiçeklerin boynunu bükmeyi...
Ve ağlarken dahi boynu bükük çocukları gülümsetmeyi siz öğretiyorsunuz insanlara..
Öyle dik duruyorsunuz ki yıkık viraneler karşısında,
Neredeyse annelerinin siz olduğunuzu düşüneceğim..
Öylesine anlatıyorsunuz ki martılara boğazda dans etmeyi,
Neredeyse geçmişte pek âlâ dans ederdiniz diyeceğim..
Yapmayın rica ederim...
Hüzünle yaşamayı öğretmeyin onlara..
Öyle güzel anlatmayın sonbaharı..
Biraz daha överseniz eğer, sonbahara aşık öleceğim..
S