Kasvetin merhabasıyla günler hiç de değildir aydın,
Ruhum söyle bana!
Bunca zaman kaç tane terkedip giden saydın?
Hani sana derdim hep, sen yıldızım, ben ise bir dilek,
Neden derdimi anlatmadan sessizce kaydın?
Gözyaşlarım yastık altında birikirken,
Ölüm misafir olup konuşurmuş benimle,
Bağırırdım ona var olan tüm sesimle,
Beni alıp gitme, henüz çok erken!
Demişti oysa bana;
Herşeyi sen mahvettin elinle.
Yalnızlığa tutundum, seni buldum derken.
Riyalı mutluluklara dargınken yüzüm,
Hep çığlık dağıtır uykularıma,
Tenimi harap eden sessiz güzüm,
Bir de çaresizlik dağıtır duygularıma,
Ardından hiç bitmeyecek bir hüzün.
©ggurkann
G