_________________________________
Ne olağan üstü bir Romanmış
Çocukluğum Anacığım;
Okudukça boşa geçen yıllarımı,
İzledikçe sonu gelmeyen acılarımı,
Pişpişleyip duruyorum anılarımı,
Bir sen anlarsın beni bilirim..
Bir sen sararsın dinmeyen
Nasırlı yaralarımı..
Ne zaman tökezlesem,
Seninle varolur dirilirim..
Esirgemezsin benden kanatlarını..
Bilirim bilirim..
Ne bereketli bir sofraymış
Çocukluğum Anacağım;
Kumdan kule oldu dertlerim,
kucaklayıp kundaklara sarıyorum..
Seninle geçen günlerimi tenzih edip,
Arta kalanları çöpe atıyorum..
Şu benim çocukluğum Anam,
Sanki yaralı ceylan bozuk plak...
Yıllar geçsede mani olamıyorum,
Gözüme yaş saçıma doluyor ak..
Her hatırladıkça umarsız kanıyorum,
Kirli geçmişime ekilirken tuzlar..
Hüzünlenip kaşlarımı çatıyorum,
Çıkmaya çalıştıkça eriyor buzlar..
Çırpındıkça debelenip batıyorum,
Sabrım oluyor senli yarınlar..
Senden ötesi olamaz bana yâr..
Bilirim bilirim..
Ne ölümsüz bir bedenmiş
Çocukluğum Anacağım;
Açlıktan nefesim koktu öldüm,
Babam başımızda yoktu öldüm,
Dertler nehir kadar çoktu öldüm,
Ayağın çıplak çarık yoktu öldüm,
Bizimle alay edenler toktu öldüm,
Tamda can çekişirken çocukluğum,
Sen başımdan okşayıp öptün,
İşte o an derin bir nefes alıp güldüm.
Bana Tek şifa ruhundur mühürlüm..
Bilirim bilirim..
Nasıl dinmez bir okyanusmuş
Çocukluğum Anacağım;
Çiçeklere verdiğin suda boğuldum,
Pamuk toplamaktan yoruldum,
Terliğimi düşürdüğüm derede
Kaldı umudum hayallerim,
Her cümlenin sonunda yok oldum..
Sen benim geçmişten geleceğime
İçimi ısıtan yansımam..
Sen olmasan tükenirdim,
Bilirim bilirim...
İyiki varsın canım Anam..
_______________________________
Saygılar...
©sualistt
S