Yine bir rüyâydı
Gerçeğin tenine işlemiştim
Uzandığım kırık karyolamdan yükseldim göğe
Tanrıma uyanmıştım!
İçimde sızlayan insanlar gözlerimden bir bir düşüyordu rüyamın boşluğuna
Evlerin ışıkları sönmeliydi ya da ben kararmalıydım tepeden tırnağa
Yükseldiğim yerden dökülüyordum çaresiz
Karış karış toprağı sindirdim benzime.
Ve uyandım rüyâdan
Gerçeğin bağrında iki kıvrım olup yaşlanmışım
Asırlar sonra gözlerim bedenimden çıkıp soyutlanınca farkettim
M.ARIDAŞ
M