Ben en çok yarı ışıklı odaların gölgesinde üşürüm.
Ateşi hissettiğimde bir düğmeye basarım,
durdurmak için.
Aklımdaki bu lekeyi kastediyorum.
Dışarı çıkamıyorum.
Ne kadar insan gözüküyorum, bilmiyorum.
Modern insan gibi, yok olma tehlikesiyle karşı karşıyayım.
Beyaz çarşaflar içindeyim.
Bir ölü gibi, devam ediyorum hayata.
Kuş sürüsü dokunduğunda saçılırım,
Kendime yaklaşamayacağım yere kadar.
Kalbim ihanet ediyor kendime.
İtiraf ediyorum: Korkuyorum kendimden.
Bu ne kadar bencilce.
Hiç kimse olmadığında yarıya iniyorum.
Bedenlerimizin arasındaki sonsuz mesefade,
Bütün hayatımı bir kadraja sığdırdım.
Bu uzun geçitte poz veriyorum.
Duvarlara karşı gözlerin içini kazmak,
Topukları içeri sokmak, ışığı yakalamak,
Benim görüşüme göre, arka planda kalıyor.
Her zaman olan bir bahçede,
Çiçekler açabilir hayalde.
Köpekler zincirlenir, böylece saldıramazlar.
Bir sonraki bahçede
Çiçek üzerinde, bal arıları sürüsü.
Ve sesleri çok büyük.
Gördüğüm kadarıyla arka kapı açılıyor.
Ruhum hiç olmadığı kadar tedirgin...
©mustafaks
M