Mutluluk uğramaz bu ruhsuz şehre.
Kaybolmuş güneşler,karanlık evler
Dönüşmüş kan kusan tuhaf bir nehre.
Esir almışlar sanki masaldan devler.
Kaderine teslim,sessiz sokaklar
Özünde kim bilir ne sırlar saklar.
Gündüzleri aratır koyu siyahı.
Geceleri kediler,köpekler yoklar.
İnsandan eser yok,ruh yok,duygu yok.
Yorgun argın ağaçlar,zerre uyku yok.
Hayaletler sarılmış,kasvet bürümüş.
Korkunç gibi dursa da zerre korku yok
Ölü gibi tepkisiz,hissiz,nefessiz.
Tutsak olmuş gibidir lakin kafessiz.
Kıyameti yaşamış,depremler görmüş.
Kifayete muhtaçtır,nursuz ve fersiz.
©ibn-ulvakt
M