Pembe bulutların arasında kaybolmuş mavi düşlerim.
Ruhum ruhuna hasret sahte gülüşlerim.
Benden bağımsızdı kalemim, bu sözleri sana yazarken.
Gözlerim mazideki resmini arıyordu,
Bense sadece seni özledim,
Sensizlikte sessizliğe hapsolmuş bedenim.
Ruhumsa, ruhlar alemindeki ruhlarla birlikte rûhu revan bir şekilde ancak ruhun ruhu bi-tâb, ruhu bî-çâre, ruhu yoksun,
Onca söz var,onca yemin var ama sen yoksun.
Tabi sen bu sözlere toksun,
Çünkü sen İstanbul hanımefendisi,madam,madmazel,Elizabet...
Şunu da unutma terk eden terkedilir birgün elbet.
©salasta
S