Ruhum ağlıyor, sessiz çığlıklarla,
Geceye sığmayan bir hüzün var içimde.
Dört duvar yankılar adımı usulca,
Ne bir ses duyarım, ne bir nefes kendimde.
Kıyametin eşiğinde gibi titrerim,
Gözyaşlarım, gökyüzüne açılmış bir dua.
Zaman içimde ağır ağır ölürken,
Yüreğimde bir yangın, alev alev sürgün.
Neydi beni böyle eksilten, soyan?
Hangi yaraydı gözlerimi bulutlara çeviren?
Hangi vefasızlık, hangi suskun ihanet,
Beni kendime dahi yetim bırakan?
Ruhum ağlıyor, paramparça bir bahar,
Kırık dalların yasını tutuyor rüzgar.
Toprağa düşen her damla, bir iç yangını,
Dudaklarımdan dökülmeyen feryatlar var.
Ve ben, her nefeste biraz daha yitiyorum,
Bir gölge gibi silik, bir rüya gibi yarım.
Ellerimi açıp yalvarıyorum göğe,
"Allah'ım, beni yalnız Sen tamamlarsın!"
©hasanbey.
H